Kinderen in armoede (met video)

Het is onaanvaardbaar dat zo’n 400.000 kinderen in Nederland onder de armoedegrens leven, vinden ook prinses Laurentien en staatssecretaris Jetta Klijnsma. Dinsdag trapten zij de Missing Chapter Foundation af. In verschillende grote steden in Nederland, waaronder Den Haag, Breda en Leiden, komen kinderen namens de stichting bijeen om na te denken over het armoedevraagstuk. In het tv-programma Pauw vertellen prinses Laurentien en Jetta Klijnsma over de bijeenkomst en de problematiek.

Armoede en schaamte

In dit item van Pauw wordt ook over schaamte gesproken. Schaamte is voor kinderen desastreus. Er ontstaat gemakkelijk een diep geworteld complex minderwaardigheidsgevoel, dat zich in het latere leven doet gelden. Mogelijk  in extremen, waarbij verdringing een belangrijke rol kan spelen.

Bijvoorbeeld boven de materiële armoede willen uitstijgen, ten koste van het geestelijke of spirituele leven. Gevolg daar weer van: nieuwe armoede.

Of het blijven hangen in algehele armoede, van generatie op generatie.

Pannetje soep

Ik groeide op in de 50-er en 60-er jaren in de Amsterdamse Bickerbuurt. Nu neusje van de zalm, maar in die tijd een arme volkswijk. Als kind voelde ik de armoede, ik kon haar ruiken, horen, zien.

Ik ken maar al te goed het beeld van iemand onderweg met een pannetje soep. Een ruitjes theedoek er omheen geknoopt, van oor tot oor. Voor mij symboliseerde het aan alle kanten de armoede, hulpbehoevendheid. Dat nooit, dacht ik. Alles in mij verzette zich tegen het ontvangen of vragen van hulp. Liever honger lijden dan zielig zijn, bij wijze van spreken.

Dat is wat schaamte met je kan doen, je weet geen gezonde balans te vinden tussen geven en nemen. Geven was het probleem niet, maar ontvangen? Ho maar!

Fundamenteel

Diepe schaamte modelleert je fundamentele levenshouding, bepaalt je levensweg. Diepe schaamte is destructief en creëert zelfafwijzingen.  Zolang we ons daarvan niet bewust zijn vertonen we contraproductief gedrag, door het te ontkennen, te overschreeuwen of het weg te drinken. Maar helaas: waar we ons tegen verzetten, versterken we. En daarmee wordt de zelfafwijzing steeds meer één geheel met wie we zijn. Tenzij je door een groter ontwaken uit die “boze droom” in beweging komt, blijft het je gedrag domineren.

En zelfs als je tot inzicht komt en hebt geleerd het te overzien en er mee te dealen, popt op een onverwacht moment het diepe gevoel van er niet bij horen toch weer op. Dan is alles heel even zoals toen.

Heling

Wil je (meer) zicht krijgen op je onbewuste zelfafwijzingen en daarmee aan de slag? Je kunt beginnen met het boek van Jan Geurtz – Verslaafd aan liefde.