Alcohol – Deel 1 – De verslavingsmythe

De zorg voor mensen met een alcoholprobleem wordt al sinds jaar en dag gedomineerd door het vastgeroeste idee dat een verslaving een ongeneeslijke ziekte is. Dit uitgangspunt – neergelegd in het Amerikaanse Minnesota-model – wordt ook in Nederland nog ruimschoots gehanteerd. Het gaat daarbij om zowel particuliere klinieken en bureaus, alsook peergroepen en reguliere zorg.

Een tweede hardnekkige mythe is dat alcohol en drugs van zichzelf verslavend zijn. Het chemisch “inhaken” is dan een eigenschap van het middel zelf. Voor alcohol is dit idee zeer arbitrair, gelet op de vele mensen die al jaren niet meer drinken zonder hunkering.

Vleugellam en gevangen
Deze visie mist haar uitwerking niet. Overmatige drinkers worden vleugellam gemaakt en kunnen in het beste geval zich onthouden van gebruik. Daarbij is en blijft het credo: “eens verslaafd blijft verslaaf”. Natuurlijk, zolang je dit blijft verkondigen blijven mensen mentaal verslaafd, kwestie van geloof.

Deze visie staat eveneens haaks op mijn persoonlijke ervaring (en aanpak) waarbij ik elf jaar geleden de innerlijke reflex ophief en sindsdien nooit meer behoefte heb gehad aan alcohol. En dat zonder ontwenning, zonder detox en absoluut zonder ook maar enige hunkering nadien.

Deze ervaring kunnen we duiden als een positief psychologisch proces dat het ziekte-idee heeft omvergeworpen.

De grond van elke verslaving is de stille hoop dat het leven (jouw leven) beter wordt, zodat we ons ook beter gaan voelen. Vervolgens draaien we het om: als ik me beter voel, is mijn leven beter. Dan komt de (vaak onbewuste) reflex: als ik drink voel ik me beter, dus als ik drink verbetert mijn leven. Een illusie, want er verandert niet echt iets aan jouw basisgevoel, jouw leven.

De illusie is hardnekkig en lokt herhalingsgedrag uit. Dat herhalingsgedrag is dan de verslaving in actie. Wanneer we menselijk gedrag wat nader onderzoeken zien we mechanismen waaruit blijkt dat vrijwel iedereen op een bepaalde manier verslaafd is.  Dr. Gertjan van Zessen, psycholoog en seksuoloog zeg het als volgt:

Het idee van een individuele aandoening of verslavend middel verliest aan kracht, zeker als we nog een andere dimensie aan dit verslavingsverhaal toevoegen. Ik heb het dan over het collectieve neurotisch gedrag, dat wat mij betreft de grootste menselijke verslaving tot stand brengt: de verslaving aan erkenning en liefde. Lees Verslaafd aan Liefde van Jan Geurtz als opstapper en het boek Siddhartha’s brein van [wp_colorbox_media url=”#inline_content” type=”inline” hyperlink=”James Kingsland”]

Elk mens is in staat zich aan deze neurose te onttrekken, zolang hij zijn innerlijke kracht de ruimte geeft.

 

www.deverslavingvoorbij.nl